Licinek tujowiaczek: kompletny przewodnik po rozpoznawaniu i zwalczaniu

Licinek tujowiaczek (Argyresthia thuiella) to niewielki motyl, który może stać się poważnym zagrożeniem dla tui i cyprysików w przydomowym ogrodzie. Skuteczne zwalczanie licinka tujowiaczka wymaga terminowych oprysków chemicznych lub naturalnych, wykonywanych dwukrotnie na przełomie lipca i sierpnia, aby zredukować populację dorosłych motyli oraz młodych larw. Ten szkodnik, wykryty w Polsce po raz pierwszy w 2004 roku [2], potrafi doprowadzić do znacznego osłabienia i utraty walorów estetycznych roślin, dlatego wczesna diagnoza i interwencja są kluczowe.

Jakie są najskuteczniejsze metody monitorowania obecności licinka tujowiaczka w ogrodzie przydomowym?

Monitorowanie obecności licinka tujowiaczka w ogrodzie przydomowym jest kluczowe dla wczesnego wykrycia, co umożliwia szybką interwencję i zapobiega rozprzestrzenianiu się szkodnika. Najskuteczniejsze metody obejmują zastosowanie pułapek feromonowych, które wabią samce, oraz regularne oględziny pędów tui i cyprysików pod kątem charakterystycznych objawów żerowania.

Zastosowanie pułapek feromonowych jest niezwykle skuteczną metodą wczesnego wykrywania obecności licinka tujowiaczka. Pułapki, takie jak te typu delta lub lejkowego, zawierają dyspensery feromonowe Tedan, które wydzielają substancje wabiące samce motyli gatunku Argyresthia thuiella [3]. Feromony w dyspenserze Tedan zachowują zdolność wabienia przez 4-6 tygodni, co pozwala na długotrwałe monitorowanie aktywności szkodnika. Pułapki należy rozmieszczać w czerwcu, przed rozpoczęciem lotu motyli, w pobliżu zagrożonych roślin. Regularne sprawdzanie liczby odłowionych motyli pozwala ocenić dynamikę populacji i podjąć decyzję o konieczności wykonania oprysków.

💡 Wskazówka: Możesz samodzielnie wykonać prostą pułapkę feromonową, używając plastikowej butelki po wodzie. Wytnij otwory, w środku umieść dyspenser feromonowy (dostępny w sklepach ogrodniczych) i posmaruj wnętrze klejem entomologicznym. Umieść pułapki w strategicznych miejscach ogrodu, szczególnie przy żywotnikach i cyprysikach.

Równie ważne są regularne inspekcje wizualne roślin. Przynajmniej raz w tygodniu dokładnie oglądaj wierzchołki pędów tui i cyprysików, zwracając uwagę na wszelkie zmiany. Poszukuj żółknięcia, brązowienia, a także charakterystycznych wygryzionych korytarzy o długości 1-3 mm w łuskach liści, które są objawami żerowania larw. Wczesne wykrycie pojedynczych porażonych pędów pozwala na ich szybkie usunięcie i zniszczenie, co może ograniczyć dalsze rozprzestrzenianie się szkodnika. Wczesne wykrywanie w przydomowym ogrodzie pozwala na zastosowanie mniej inwazyjnych metod walki, zanim konieczne staną się intensywne działania chemiczne.

Jakie domowe sposoby i naturalne metody wspomagają walkę z licinkiem tujowiaczkiem?

Oprócz oprysków chemicznych, w walce z licinkiem tujowiaczkiem można stosować skuteczne domowe i naturalne metody, takie jak ręczne usuwanie porażonych pędów, zachęcanie naturalnych wrogów szkodnika (ptaki, owady drapieżne) oraz profilaktyka poprzez dbanie o kondycję roślin. Te metody, choć wymagają większej systematyczności, minimalizują użycie chemii.

Ręczne usuwanie i niszczenie porażonych pędów to prosta, ale skuteczna metoda kontroli populacji licinka tujowiaczka, szczególnie w przypadku niewielkich inwazji obejmujących do 10% pędów. Regularnie przeglądaj tuje i cyprysiki, a w przypadku zauważenia żółknących lub brązowiejących wierzchołków pędów, odetnij je i natychmiast zniszcz, najlepiej spalając. Zapobiega to wylęgowi motyli z ukrytych larw i poczwarek. Larwy zimują w pędach wierzchołkowych tui [2], dlatego usunięcie ich jesienią lub wczesną wiosną również ma sens.

Wspieranie bioróżnorodności w ogrodzie to kolejna naturalna strategia. Naturalni wrogowie licinka tujowiaczka to ptaki (np. sikorki, wróble) oraz drapieżne owady, takie jak bzygi czy złotooki. Możesz przyciągnąć je do ogrodu, instalując budki lęgowe dla ptaków, sadząc rośliny nektarodajne, które stanowią źródło pożywienia dla owadów pożytecznych, oraz zapewniając dostęp do wody. Redukcja stosowania insektycydów o szerokim spektrum działania również przyczynia się do ochrony populacji tych drapieżników.

Znaczenie zdrowych i silnych roślin w profilaktyce jest ogromne. Rośliny dobrze odżywione, prawidłowo nawadniane (np. 10-15 litrów wody na roślinę raz w tygodniu w okresie suszy) i rosnące w odpowiednich warunkach są bardziej odporne na ataki szkodników. Regularne nawożenie tui i cyprysików specjalistycznymi preparatami bogatymi w magnez, unikanie przesuszenia gleby oraz zapewnienie odpowiedniego nasłonecznienia wzmacniają ich naturalne mechanizmy obronne. Rośliny w dobrej kondycji lepiej radzą sobie z regeneracją po ewentualnym ataku szkodnika.

Kiedy oprysk na licinka tujowiaczka jest najbardziej skuteczny?

Opryski chemiczne na licinka tujowiaczka są najbardziej skuteczne, gdy są wykonywane dwukrotnie, na przełomie lipca i sierpnia, w okresie intensywnego lotu motyli i składania jaj, z zachowaniem 10-dniowego odstępu. Jest to kluczowy moment w cyklu życiowym szkodnika, który zapewnia najwyższą skuteczność zabiegu zwalczającego.

Okres lotu motyli licinka tujowiaczka przypada na przełom czerwca i lipca lub lipca i sierpnia, w zależności od regionu i warunków pogodowych [2]. W tym czasie dorosłe motyle Argyresthia thuiella, osiągające rozpiętość skrzydeł do 7 mm, aktywnie latają i składają jaja na pędach tui i cyprysików. Odpowiednie zidentyfikowanie tego momentu, często wspomagane przez monitorowanie pułapkami feromonowymi Tedan, jest decydujące dla sukcesu oprysków. Larwy, które wylęgają się z jaj, natychmiast wgryzają się w pędy, gdzie żerują i są trudniej dostępne dla środków kontaktowych.

Optymalne terminy aplikacji to okres lotu motyli i wylęgania się młodych larw. Zaleca się wykonanie dwóch oprysków w odstępie około 10 dni [2]. Pierwszy oprysk powinien zredukować populację dorosłych motyli i młodych larw, natomiast drugi ma za zadanie zwalczyć kolejne osobniki, które mogły się wylęgnąć lub przylecieć. Ważne jest, aby dokładnie pokryć rośliny cieczą użytkową, docierając do wszystkich zakamarków pędów, gdzie mogą ukrywać się szkodniki.

Różnice w terminach mogą wynikać z lokalnych warunków klimatycznych i przebiegu pogody w danym roku. Ciepła wiosna może przyspieszyć rozwój szkodnika o 7-14 dni, przesuwając lot motyli na wcześniejszy termin. Dlatego monitorowanie za pomocą pułapek feromonowych jest bardziej precyzyjne niż opieranie się wyłącznie na sztywnych datach kalendarzowych. W przypadku wątpliwości, warto skonsultować się z lokalnym doradcą ogrodniczym, który ma wiedzę o regionalnych warunkach i zaleceniach.

Jaki oprysk na licinka tujowiaczka wybrać dla domowego ogrodu?

Wybór oprysku na licinka tujowiaczka dla domowego ogrodu powinien uwzględniać preparaty o działaniu kontaktowym lub układowym, takie jak te zawierające lambda-cyhalotryna, acetamipryd czy deltametryna, zawsze zgodnie z instrukcją producenta i z uwzględnieniem bezpieczeństwa środowiska domowego. Dostępne są również ekologiczne alternatywy.

Preparaty oparte na pyretroidach, takie jak te zawierające lambda-cyhalotryna (np. Karate Zeon) lub deltametryna, są często rekomendowane ze względu na szybkie i skuteczne działanie kontaktowe [4]. Są one efektywne w zwalczaniu zarówno dorosłych motyli, jak i młodych larw, które jeszcze nie zdążyły wgryźć się w pędy. Ważne jest, aby oprysk wykonywać wieczorem, w bezwietrzną pogodę (prędkość wiatru poniżej 3 m/s), aby zminimalizować ryzyko zmycia preparatu i ekspozycji owadów zapylających.

Insektycydy układowe, zawierające np. acetamipryd (np. Mospilan 20 SP), wnikają do wnętrza rośliny i są rozprowadzane z sokami. Dzięki temu działają na larwy żerujące wewnątrz pędów, które są niedostępne dla środków kontaktowych. Ich zaletą jest dłuższe działanie i możliwość zwalczania szkodnika w ukryciu. Należy pamiętać, że pełne działanie tych preparatów następuje po kilku dniach.

Ekologiczne alternatywy, takie jak preparaty na bazie olejów roślinnych (np. olej rydzowy, rzepakowy) czy wyciągi z roślin (np. z czosnku, wrotyczu), są bezpieczniejsze dla środowiska i zwierząt domowych. Działają one głównie mechanicznie, oblepiając szkodniki i uniemożliwiając im oddychanie, lub odstraszająco. Ich skuteczność jest zazwyczaj niższa niż chemicznych insektycydów, ale mogą być dobrym rozwiązaniem w przypadku niewielkich inwazji lub jako element profilaktyki. Zawsze należy dokładnie przeczytać etykietę produktu i przestrzegać zaleceń producenta dotyczących dawkowania i bezpieczeństwa.

Jak wyglądają objawy obecności licinka tujowiaczka na roślinach iglastych?

Charakterystyczne objawy obecności licinka tujowiaczka na roślinach iglastych to żółknięcie, brązowienie i zamieranie wierzchołków pędów tui oraz cyprysików, a także widoczne prześwitujące pędy i korytarze żerowania larw o długości 1-3 mm wewnątrz łusek. Te uszkodzenia są często mylone z niedoborami składników pokarmowych lub innymi chorobami, co utrudnia wczesną diagnozę.

Pierwszymi i najbardziej widocznymi objawami są żółknięcie i brązowienie wierzchołków pędów. Początkowo dotyczy to pojedynczych gałązek o długości 1-5 cm, ale z czasem problem może się rozszerzyć na większe partie rośliny, obejmując nawet 10-30% korony. Pędy tracą swój intensywny, zielony kolor, stają się matowe, a następnie brązowieją i zamierają. Uszkodzone fragmenty często są kruche i łatwo się łamią. Osłabienie i utrata walorów dekoracyjnych rośliny są konsekwencją długotrwałego żerowania larw, które niszczą tkanki przewodzące wodę i składniki odżywcze.

⚠️ Uwaga: Objawy żerowania licinka tujowiaczka bywają mylone z uszkodzeniami spowodowanymi przez przędziorki, brakiem wody, chorobami grzybowymi (np. fytoftoroza) lub niedoborem magnezu. Aby mieć pewność, należy dokładnie zbadać uszkodzone pędy, najlepiej pod lupą o powiększeniu 10x.

Wygryzione korytarze w łuskach liści są typowym, diagnostycznym symptomem. Larwy licinka tujowiaczka, dorastające do 6 mm długości [2], żerują wewnątrz pędów, wyjadając miękisz i tworząc puste przestrzenie. Można je dostrzec, rozchylając łuski liściowe uszkodzonych pędów lub oglądając je pod lupą. Pędy stają się wówczas prześwitujące, a w niektórych miejscach widoczne są drobne otwory o średnicy około 0,5 mm, przez które larwy dostały się do wnętrza. Wewnątrz pędów można niekiedy znaleźć drobne, ciemne odchody larw (tzw. frass).

Ostatecznie, jeśli inwazja jest silna i nieleczona, prowadzi do znacznego osłabienia i utraty walorów dekoracyjnych rośliny. Żywopłoty stają się przerzedzone, a pojedyncze okazy mogą nawet całkowicie zamierać. Regularne monitorowanie i szybka reakcja na pierwsze objawy są kluczowe dla ochrony zdrowia i estetyki tui oraz cyprysików w ogrodzie.

Jak wygląda licinek tujowiaczek w różnych stadiach rozwoju?

Licinek tujowiaczek (Argyresthia thuiella) w różnych stadiach rozwoju to motyl z brązowymi skrzydłami o rozpiętości do 7 mm, którego larwy są zielonkawe lub brązowozielone gąsienice z czarną głową, osiągające do 6 mm długości i żerujące wewnątrz pędów. Zrozumienie cyklu życiowego jest kluczowe dla skutecznego zwalczania tego szkodnika.

Postać dorosła to niewielki motyl z rodziny skośnikowatych, osiągający rozpiętość skrzydeł do 7 mm [2]. Jego skrzydła są zazwyczaj brązowe, z delikatnymi, jaśniejszymi wzorami, co sprawia, że jest trudny do zauważenia w gąszczu igieł. Motyle są aktywne głównie o zmierzchu i w nocy, latając od połowy czerwca do lipca/sierpnia [2], w zależności od warunków klimatycznych. Ich głównym celem jest rozmnażanie i składanie jaj na młodych pędach tui i cyprysików. Samica składa około 20-30 jaj.

Postać larwalna to gąsienica, która po wylęgu z jaja wgryza się do wnętrza pędu. Larwy są zielonkawe lub brązowozielone, z charakterystyczną czarną głową, i dorastają do 6 mm długości [2]. To właśnie larwy są głównymi szkodnikami, żerującymi wewnątrz pędów i powodującymi żółknięcie, brązowienie oraz zamieranie wierzchołków. Zimują w pędach wierzchołkowych tui, chronione przed mrozem [2].

Cykl życiowy szkodnika obejmuje cztery stadia: jajo, larwa, poczwarka i postać dorosła (motyl). Jaja są składane pojedynczo na łuskach liściowych młodych pędów tui. Po wylęgu larwy natychmiast wgryzają się w pędy, gdzie żerują przez całe lato i jesień, zimując w środku. Wiosną, po przezimowaniu (około 6-8 miesięcy), larwy przekształcają się w poczwarki (stadium trwa około 2-3 tygodnie), a następnie wylęgają się z nich dorosłe motyle, zamykając roczny cykl. Zwalczanie szkodnika jest najskuteczniejsze w okresie lotu motyli i wylęgania się młodych larw, zanim zdążą zagłębić się w pędy.

Jakie rośliny są najbardziej zagrożone atakiem licinka tujowiaczka?

Licinek tujowiaczek (Argyresthia thuiella) najczęściej atakuje żywotniki (tuje), zwłaszcza żywotnik zachodni (Thuja occidentalis), oraz cyprysiki, w tym cyprysik Lawsona (Chamaecyparis lawsoniana), choć może pojawić się również na innych iglakach. Jego inwazyjność wynika z pochodzenia z Ameryki Północnej i braku naturalnych wrogów w Europie [1].

Główne gatunki żywicielskie to tuje i cyprysiki, które są powszechnie sadzone w przydomowych ogrodach i parkach. Szczególnie narażone są żywotniki zachodnie, zarówno popularne odmiany szmaragdowe, jak i te o żółtych czy złocistych łuskach. Również cyprysik Lawsona i inne gatunki cyprysików padają ofiarą tego szkodnika. Licinek tujowiaczek (Argyresthia thuiella) pochodzi z Ameryki Północnej [1], gdzie jest naturalnym elementem ekosystemu, lecz w Polsce nie ma silnych naturalnych wrogów, co sprzyja jego szybkiemu rozprzestrzenianiu się i masowym inwazjom.

Wpływ na młode i osłabione rośliny jest szczególnie dotkliwy. Młode tuje i cyprysiki, dopiero co posadzone lub te, które cierpią na niedobory składników odżywczych (np. magnezu), suszę czy inne czynniki stresowe, są bardziej podatne na atak i trudniej radzą sobie z regeneracją. W takich przypadkach inwazja może prowadzić do szybkiego osłabienia, a nawet zamierania roślin w ciągu jednego sezonu.

Rozprzestrzenianie się szkodnika odbywa się głównie poprzez lot motyli, które mogą przemieszczać się między roślinami i ogrodami na odległość kilkuset metrów. Może również dochodzić do przeniesienia jaj lub larw na sadzonkach tui i cyprysików, co podkreśla wagę dokładnego sprawdzania roślin przed zakupem i posadzeniem. Warto pamiętać, że masowe inwazje licinka mogą poważnie zagrozić estetyce i kondycji całych żywopłotów, dlatego regularne monitorowanie i profilaktyka są niezbędne.

Czy istnieją odmiany tui i cyprysików bardziej odporne na licinka tujowiaczka?

Chociaż nie ma odmian tui i cyprysików w pełni odpornych na licinka tujowiaczka, niektóre gatunki i kultywary mogą wykazywać większą tolerancję na szkodniki, zwłaszcza gdy są w dobrej kondycji i odpowiednio pielęgnowane. Odporność jest zazwyczaj względna i zależy od wielu czynników środowiskowych.

Badania nad odpornością odmian są wciąż prowadzone, jednak obecnie nie ma oficjalnie uznanych, całkowicie odpornych odmian tui lub cyprysików na licinka tujowiaczka. Wynika to z faktu, że szkodnik ten jest stosunkowo nowym zagrożeniem w Europie, a jego inwazyjność i przystosowanie do lokalnych warunków wciąż są przedmiotem obserwacji. Niektóre doniesienia ogrodników wskazują na to, że odmiany o gęstym pokroju i drobnych łuskach (np. Thuja occidentalis 'Tiny Tim’) mogą być nieco mniej atrakcyjne dla samic składających jaja, jednak nie ma na to jednoznacznych naukowych dowodów.

Znaczenie kondycji rośliny w obronie przed szkodnikiem jest nie do przecenienia. Rośliny silne, zdrowe, odpowiednio nawożone (np. preparatem do tui 3 razy w sezonie), nawadniane (np. 15 litrów wody na roślinę raz w tygodniu) i rosnące w optymalnych dla siebie warunkach są znacznie bardziej odporne na ataki licinka tujowiaczka. Dobra kondycja pozwala im lepiej bronić się przed wgryzającymi się larwami, a także szybciej regenerować uszkodzenia. Stres środowiskowy, taki jak susza, nadmierna wilgoć, niedobory składników pokarmowych czy niewłaściwe stanowisko, osłabia rośliny i czyni je bardziej podatnymi na inwazje.

Praktyczne wskazówki dla wyboru gatunków powinny zatem skupiać się na wyborze odmian dobrze przystosowanych do lokalnych warunków glebowych i klimatycznych. Przed zakupem warto zasięgnąć porady w lokalnym centrum ogrodniczym Limba [5], które może rekomendować gatunki i odmiany tui i cyprysików najlepiej sprawdzające się w danym rejonie. Dbanie o prawidłową pielęgnację od momentu posadzenia jest najlepszą strategią budowania naturalnej odporności roślin na wszelkiego rodzaju szkodniki, w tym licinka tujowiaczka.

Jak odróżnić uszkodzenia spowodowane przez licinka tujowiaczka od innych chorób i szkodników tui?

Uszkodzenia licinka tujowiaczka charakteryzują się żółknięciem i brązowieniem wierzchołków pędów oraz obecnością wygryzionych korytarzy o długości 1-3 mm w łuskach liści, które można dostrzec pod lupą. Inne problemy: przędziorki (np. przędziorek sosnowiec) powodują drobne pajęczynki i jasne plamki na igłach; choroby grzybowe (np. fytoftoroza) prowadzą do zamierania całych gałęzi od środka rośliny; a niedobory (np. magnezu) powodują równomierne żółknięcie starszych igieł od nasady pędu. Kluczem jest dokładna inspekcja pędów pod lupą.

Czy opryski na licinka tujowiaczka są bezpieczne dla zwierząt domowych i dzieci bawiących się w ogrodzie?

Bezpieczeństwo oprysków zależy od wybranego preparatu i przestrzegania etykiety. Insektycydy chemiczne (np. z lambda-cyhalotryną) mogą być szkodliwe dla zwierząt i dzieci, dlatego po ich zastosowaniu należy ograniczyć dostęp do opryskanych roślin przez czas określony na etykiecie (zwykle 24-48 godzin). Ekologiczne preparaty, takie jak te na bazie olejów roślinnych, są zazwyczaj bezpieczniejsze, ale zawsze należy zachować ostrożność, nie dopuszczając do bezpośredniego kontaktu i stosować się do zaleceń producenta.

Jak często należy monitorować tuje i cyprysiki pod kątem obecności licinka tujowiaczka w sezonie wegetacyjnym?

Zaleca się monitorowanie tui i cyprysików pod kątem obecności licinka tujowiaczka co najmniej raz w tygodniu, szczególnie w okresie od czerwca do sierpnia, czyli w czasie lotu motyli i wylęgania się larw. Regularne oględziny wierzchołków pędów (około 50-100 pędów na roślinę) i kontrola pułapek feromonowych pozwolą na wczesne wykrycie szkodnika, często jeszcze przed wystąpieniem masowych uszkodzeń.

Czy istnieją ekologiczne preparaty, które są równie skuteczne jak chemiczne opryski na licinka tujowiaczka?

Ekologiczne preparaty, choć bezpieczniejsze dla środowiska, zazwyczaj nie osiągają tak wysokiej skuteczności jak chemiczne insektycydy (np. te z acetamiprydem), zwłaszcza w przypadku silnych inwazji (>15% porażonych pędów). Mogą być jednak efektywne w ramach profilaktyki lub przy wczesnych stadiach ataku, ograniczonym do 5% pędów. Preparaty na bazie olejów roślinnych (np. rydzowego) lub wyciągów z czosnku/wrotyczu działają mechanicznie lub odstraszająco, ale wymagają częstszego stosowania (co 5-7 dni) dla utrzymania efektu.

Co zrobić, gdy licinek tujowiaczek zaatakuje bardzo duży i gęsty żywopłot z tui?

W przypadku dużego i gęstego żywopłotu z tui, walka z licinkiem tujowiaczkiem może być trudniejsza. Kluczowe jest dokładne pokrycie wszystkich pędów cieczą użytkową, co wymaga użycia opryskiwacza o odpowiedniej mocy (np. plecakowego o pojemności 15-20 litrów). Warto rozważyć zastosowanie insektycydów układowych (np. Mospilan 20 SP z acetamiprydem), które przenikają do wnętrza rośliny. Konieczne będzie też powtórzenie oprysku zgodnie z zaleceniami producenta, zwykle po 10 dniach.

W jaki sposób prawidłowo utylizować usunięte pędy z objawami żerowania licinka tujowiaczka?

Usunięte pędy z objawami żerowania licinka tujowiaczka należy natychmiast zniszczyć, najlepiej poprzez spalenie. Zapobiega to wydostaniu się larw i poczwarków z pędów i dalszemu rozprzestrzenianiu się szkodnika w ogrodzie. Nie należy ich kompostować ani pozostawiać w ogrodzie, gdyż stanowi to ryzyko ponownej inwazji w kolejnym sezonie.

Czy pogoda ma wpływ na cykl życiowy licinka tujowiaczka i terminy wykonywania oprysków?

Tak, pogoda ma znaczący wpływ na cykl życiowy licinka tujowiaczka. Ciepłe i słoneczne wiosny (np. średnia temperatura powyżej 15°C przez 2 tygodnie) mogą przyspieszyć rozwój szkodnika o 7-14 dni, przesuwając termin lotu motyli na wcześniejszy. Z kolei chłodne i deszczowe lato może opóźnić jego rozwój. Dlatego monitorowanie aktywności motyli za pomocą pułapek feromonowych (np. Tedan) jest bardziej precyzyjne niż opieranie się na sztywnych datach kalendarzowych.

Czy zapobieganie jest skuteczniejsze niż leczenie w przypadku inwazji licinka tujowiaczka na tuje?

Zapobieganie jest zdecydowanie skuteczniejsze niż leczenie w przypadku inwazji licinka tujowiaczka. Regularne monitorowanie (np. co tydzień), dbanie o kondycję roślin (prawidłowe nawożenie i nawadnianie), wspieranie naturalnych wrogów (np. przez instalację budek lęgowych dla ptaków) oraz szybkie usuwanie pierwszych porażonych pędów (do 5% porażenia) znacząco minimalizują ryzyko masowego ataku. Leczenie jest konieczne przy silnej inwazji, ale zawsze wiąże się z większym nakładem pracy i często użyciem środków chemicznych.

Źródła

1. Licinek tujowiaczek — compo.pl
2. One moment, please… — dionp.pl
3. Dyspenser Feromonowy – LICINEK TUJOWIACZEK Argyresthia thuiella – Hurtownia, sklep ze środkami owadobójczymi do zwalczania szkodników | Tedan — tedan.pl
4. Środki i preparaty na licinka tujowiaczka — sklep.poradnikogrodniczy.pl
5. Centrum Ogrodnicze LIMBA Szkółka drzew i krzewów ozdobnych — limba.info.pl

admin